اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ خَازِنِ الْعِلْمِ الدَّاعِی إِلَیْکَ بِالْحَقِّ النُّورِ الْمُبِینِ اللَّهُمَّ وَ کَمَا جَعَلْتَهُ مَعْدِنَ کَلامِکَ وَ وَحْیِکَ وَ خَازِنَ عِلْمِکَ وَ لِسَانَ تَوْحِیدِکَ وَ وَلِیَّ أَمْرِکَ وَ مُسْتَحْفَظَ [مُسْتَحْفِظَ] دِینِکَ فَصَلِّ عَلَیْهِ أَفْضَلَ مَا صَلَّیْتَ عَلَی أَحَدٍ مِنْ أَصْفِیَائِکَ وَ حُجَجِکَ إِنَّکَ حَمِیدٌ مَجِیدٌ

«خدایا درود فرست بر جعفر بن محمد صادق علیه‌السلام، خزانه‏دار علم و دانش، دعوت‌کننده به سوی تو بر پایه حق، آن نور آشکار. خدایا چنان‏که او را قرار دادی معدن کلامت، و وحی‌ات، و خزانه‏دار دانشت، و زبان توحیدت و سرپرست‏ فرمانت، و نگهدارنده دینت، پس بر او درود فرست؛ بهترین درودی که بر یکی از برگزیدگانت، و حجّت‌هایت فرستادی که تو ستوده و بزرگواری».

بار دیگر ظالمانه، خیل جلادان شبانه
با دو دست بسته بردند یک غریبی را ز خانه

بار دیگر دست گلچین در مدینه آتش افروخت
بار دیگر آشیانی در میان شعله ها سوخت

داغ یک دسته شقایق، بر دل خونین صادق
بار دیگر شد شکسته حرمت قرآن ناطق

امام جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی بن ابی‌طالب علیهم السلام، ششمین امام شیعیان، و پنجمین امام از نسل امیرالمؤمنین علیه‌السلام. کنیه ایشان ابوعبدالله و لقب مشهورشان «صادق» می‌باشد. لقب‌های دیگر آن امام همام: صابر، طاهر، و فاضل است. اما فقیهان و محدثان معاصر ایشان (که بعضی شیعه هم نبوده‌اند) حضرتش را به درستی حدیث و راستگویی در نقل روایت ستوده‌اند، درنتیجه لقب صادق، شهرت فراوان یافته است.

نهضت علمی امام صادق علیه السلام
اختلافات سیاسی و کشمکش‌های بنی‌امیه و بنی‌العباس، نسیم رحمتی بود که یکباره وزیدن گرفت و حضرت باقرالعلوم و سپس امام صادق علیهما‌السلام با استفاده از موقعیت به دست آمده، به ترسیم چهره روشن آیین پرداختند و با بیان اخبار و احادیث فراوان، انحرافات را پیراستند و مردم را از گمراهی نجات بخشیدند. به گونه‌ای که مسلمانان و به ویژه شیعه امامیه در فکر و عقیده از محضر این دو امام و خصوصا امام صادق علیه‌السلام بهره وافر برده و بخش عمده‌ای از دانش اهل‌بیت علیهم‌السلام به وسیله آنان گسترش یافته. ایشان با وسعت بخشیدن حوزه علمی خویش، دین را زنده کردند و جانی تازه در کالبد بی‌رمق دین دمیدند.

شیخ مفید رحمة‌الله‌علیه می‌نگارد:
آن قدر مردمان از دانش حضرت، نقل کرده‌اند که به تمام شهرها منتشر گشته و کران تا کران جهان را فرا گرفته است و از هیچ‌یک از اهل‌بیت علیهم‌السلام این مقدار حدیث نقل نشده است.
مورخین، شاگردان و راویان آن جناب را (با اختلاف آراء و مذاهب‌شان) چهار هزار تن شمرده‌اند.
به قدری نشانه‌های آشکار بر امامت آن حضرت فراوان بود که دلها را روشن کرده و زبان مخالفین را از ایراد، لال گردانده بود.